قديم از موجوديت آن اطلاع داشته‌اند و در مأخذى ديگر آن را با منطقهء شرق و جنوب شرقى قسمت مال امير بختيارى ( - مالمير - ايذه ، ايذج ) منطبق دانسته‌اند . اصفهان و جى در عهد هخامنشيان و در قلمرو سلوكيان تا ساسانيان جلگهء اصفهان كه در ميان بيابان‌ها و كوه‌هاى خشك مركزى ايران استقرار دارد ، نظر به اهميت و موقعيت خاص طبيعى و جغرافيايى خود ، از جملهء بلادى است كه شايد تاريخ و سابقهء ايجاد آن به سابقه و قدمت موجوديت خود فلات ايران برسد و در تمام دوره‌هاى تاريخى ، شهرى بزرگ و مشهور بوده است ؛ نظر به وضعيت جغرافيايى خاص اين شهر كه در محل تقاطع راه‌هاى عمدهء سرزمين ايران قرار دارد ، از جمله اقامتگاه‌هاى سلطنتى شهرياران هخامنشى بوده و به نام « گاباى » و « گى » در پارس عليا از برج و باروهاى قلعهء طبرك اصفهان ، كه پايه و بنياد ساسانى دارد و در دورهء حكومت آل بويه در اصفهان بازسازى و تجديد بنا شده است .